Bibi’s onmogelijke spagaten

Een man worstelt zich door een woest kolkende rivier en draagt een loodzware en overvolle rugzak. Uit die rugzak puilen de probleemdossiers: Gaza, Hamas, Iran, nederzettingen, twee-staten-scenario’s, Jeruzalem, Hezbollah. De man springt van steen naar steen en probeert de roofvissen en krokodillen te ontwijken die overal rondzwemmen.

De stenen in de rivierbedding die hem nog enig houvast kunnen bieden zijn spiegelglad. Scheidsrechters varen in bootjes om hem heen, geven vage en algemene aanwijzingen en snijden de pas af. Ondertussen wordt hij van de oevers en vanuit de lucht bekogeld door onzichtbare tegenstanders. Tot overmaat van ramp hangt er een dikke nevel boven het water en zijn de rivieroevers onzichtbaar.

Ziedaar de weinig benijdenswaardige positie waarin Israëls premier Netanyahu verkeert: regeren in een ultra high pressure cooker. In een tijd waar Israël moet laveren in een complex nationaal en internationaal politiek mijnenveld en de steun van de grote bondgenoot Amerika geleidelijk lijkt te eroderen, is statemanship nodig. Een politiek leider die in staat is boven de partijen uit te stijgen, impasses te doorbreken en de weg naar de toekomst te wijzen. Dat visionaire en daadkrachtige leiderschap wordt nu verwacht van de persoon Binyamin Netanyahu. Is dat wel zo fair?

Want wat kan je doen als je politiek leider bent van een klein, democratisch land dat omringd wordt door anti-democratische vijanden en geteisterd wordt door terreur en raketaanvallen? Wat kan je doen als elke daad van je permanent onder het vergrootglas van de wereldopinie wordt gelegd? Wat kan je doen je als van jou continu wordt geëist dat je bewijst dat je vrede en gerechtigheid nastreeft?

Wat kan je doen je als je dag na dag, week na week, maand na maand, jaar na jaar onder druk wordt gezet om met oplossingen voor haast onontwarbare problemen te komen? Wat kan je doen als men je vraagt om per kerende post maar even een visie, een vredesplan en een roadmap op te leveren? Wat kan je doen je als in je eigen politieke bestel een cultuur heerst met weinig ruimte voor polderen, redelijk overleg en compromissen? Waarin je eigen kabinetsleden in woord en daad alle kanten opspringen, je eigen president je graag dwarszit en je minister van Buitenlandse Zaken in het buitenland niet echt serieus wordt genomen?

Het is een haast onmenselijke opgave. De functieomschrijving van premier van Israel behoort met recht tot de zwaarste die een mens zich kan voorstellen. Premier zijn van Israël is dan ook een roeping, want van de beloning moet je het niet hebben. Een salaris van 480.000 shekalim (ongeveer € 100.000, exclusief onkostenvergoeding) is maar een schamele vergoeding voor deze 24/7 job. En nog ruim beneden de Balkenende-norm.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s