De destructieve framing van Een Ander Joods Geluid

Je krijgt er haast tranen van in je ogen. Doelstellingen en principes zo mooi en verheven dat je de neiging krijgt op te staan en spontaan het volkslied aan te heffen. En wel twee volksliederen tegelijk: het Wilhelmus en HaTikva, het Israëlische volkslied. Ik heb het over de doelstellingen van de Nederlandse actiegroep Een Ander Joods Geluid (EAJG).  

Deze actiegroep met namen als Jaap Hamburger, Hajo Meijer, Max Wieselmann en Harry de Winter zal menigeen niet onbekend voorkomen. EAJG opereert “uit verbondenheid met het lot en het voortbestaan van Israël”. Prachtig toch! De doelstellingen van EAJG lijken direct te zijn ontleend aan het Handboek Politiek-Correct Denken.

Ik citeer EAJG-doelstelling 1: ”Het doorbreken van het taboe dat Joden vinden dat zij geen kritiek op de staat Israël mogen uiten en dat ook van anderen niet accepteren.” Tsja, taboes doorbreken is natuurlijk altijd nuttig, zeker als het gaat om Israël en om de vrijheid van meningsuiting. In een gezond en democratisch politiek bestel moeten diverse meningen vrijelijk kunnen worden uitgewisseld. Ook als het over het Israëlisch-Palestijnse conflict gaat. Dat gebeurt in Israël zelf en dat moet dus ook kunnen in Nederland. Niets mis mee.

We gaan verder, EAJG-Doelstelling 2.: “”Het uit verbondenheid met het lot en voortbestaan van Israël ondersteunen van vredesinitiatieven. Uitgangspunt: de algemeen aanvaarde beginselen van gelijkheid, verdraagzaamheid en menselijkheid, zoals vastgelegd in de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens ten einde een duurzame vrede in het Midden-Oosten te bereiken zonder onderdrukking en/of discriminatie van welke kant en in welke vorm dan ook “.

De lezer komt al haast in een hemelse roes: vrede, shalom, salam, liberté, egalité, fraternité! De juichtrompetten schallen! Wie kan hier in alle redelijkheid tegen zijn? De laatstgenoemde doelstelling van EAJG is nog de mooiste: “Het verrichten van alle verdere handelingen, die met het vorenstaande in de ruimste zin verband houden of daarvoor bevorderlijk kunnen zijn.”. Dat is wel een heel wijds vergezicht. Alles mag, als het maar ten dienste van de kritische meningsvorming staat en de vrede bevordert. Zullen we het zo maar interpreteren? Als argeloze lezer gunnen we EAJG natuurlijk het voordeel van de twijfel.

Nu de praktijk van het EAJG-discours. Die staat helaas erg ver af van de idealistisch getoonzette doelstellingen. Het contrast kan haast niet groter zijn. Bestuurders en leden van EAJG halen regelmatig de media. Zij hebben goed nagedacht over het beeld dat zij van Israël willen neerzetten en de trefwoorden die daarbij moeten worden gebruikt. Die techniek heeft framing en wordt toegepast door alle politici en debaters. Als je bepaalde beelden en trefwoorden vaak genoeg herhaalt en benadrukt, gaan ze een eigen leven leiden en legt het publiek direct het verband met het onderwerp waarop ze betrekking hebben. In dit geval gaat het natuurlijk om Israël. Israël wordt door EAJG als de terreurstaat nummer 1 geportretteerd.

Men hanteert daarbij vèrgaande vergelijkingen. EAJG-bestuurslid Max Wieselmann hanteerde vrij recent de volgende terminologie: onderdrukkings- en bezettingspolitiek, systematisch vernedering van de Palestijnse bevolking, Gaza als concentratiekamp, extreem nationalisme, xenofobie en militarisme. De boodschap is duidelijk: Israël is een militaire dictatuur met nazistische trekken en dat moet maar eens gezegd worden. “In dat Israël wordt het binnen- en buitenlandse protest en verzet tegen de huidige politiek met geweld en met bedenkelijke wetgeving gesmoord.” Aldus Wieselmann. Godwin sijpelt natuurlijk door alle kieren heen (brief Max Wieselmann over Buitenlandbeleid PVDA, 29 juli 2010).

EAJG-bestuurslid Hajo Meijer gaat met alle plezier nog een stapje verder. Hij beschouwt  Israëls politiek als een kloon van het Naziregime in het Duitsland van de jaren ’30.  Het volgende citaat spreekt voor zich. “Ik kan het niet vaak genoeg zeggen: aan de massavernietiging van de Joden ging iets vooraf. Dat was de Duitse propaganda; het uitsluiten, het wegjagen, het onmogelijk maken van onderwijs voor Joden. Kortom, de diabolisering en ontmenselijking. Dit zie ik allemaal terug in de Palestijnse gebieden. In Israël bestaat een sterke haat tegen alle Arabieren. Pure demonisering. Palestijnen worden gezien als kakkerlakken. En daar weet ik dus heel veel van.” Hij noemt vervolgens nog de termen genocide en bagatelliseert de dagelijkse raketaanvallen uit Gaza, want die richten toch geen schade aan en zijn heel begrijpelijk (interview Reformatorisch Dagblad, 10 februari 2009).

Jaap Hamburger, alweer een bestuurslid van EAJG, kan er ook wat van. Hij ontkent het bestaan van anitisemitisme in Nederland:  “Als die jongeren leuzen tegen joden roepen – hoe misplaatst en verwerpelijk ik die leuzen ook vind – dan is dat geen uiting van sluimerend, autonoom antisemitisme, maar mede een reactie op de opstelling van de Joodse organisaties die zich, hoe je het ook bekijkt, solidair verklaren met de Israëlische agressie. Daarna maken die organisaties van dergelijke uitingen met veel tam-tam een nieuw maatschappelijk probleem, ‘het oplevend antisemitisme’ geheten. Die houding vind ik te vergelijken met die van een pyromaan die roept: ‘Brand, brand’, nadat hij die zelf heeft helpen aansteken.” Kortom: de Joden hebben het aan zichzelf te danken dat ze uitgescholden en lastig gevallen worden. (interview Weblog Anja Meulenbelt, 16 februari 2009).

Het is steevast haatspraak en demonisering van Israël als EAJG de pers haalt. Hoe verhouden deze permanente anti-Israëlische en anti-Joodse EAJG-tirades zich nu tot de idealistisch getoonzette doelstellingen van de actiegroep? Waaruit blijkt de zelfgekozen verbondenheid met de staat Israël en met het Joodse volk? Waaruit blijkt dat EAJG de dialoog en vreedzame oplossingen nastreeft? Dat blijkt naar mijn mening nergens uit. De EAJG-vertegenwoordigers haten Israël. Zij haten daarmee ook het Joodse volk – wat zij zullen ontkennen – en zichzelf. Het is niet voor niets dat op Internet en in de media EAJG wordt geassociëerd met “Joodse zelfhaat”. Een interessant, maar bijzonder deprimerend fenomeen, waar psychiaters boeken over vol kunnen schrijven.

Misschien zou op het anti-Israëlische actiefront in Nederland eens wat meters moeten worden gemaakt. Dat front is immers tamelijk versplinterd. De EAJG staat in theorie en in praktijk ideologisch niet ver af van actiegroepen als Stop de Bezetting en het Palestina Komitee. Uitgebreid met sympathisanten uit kringen van de Electronic Intifada, Groen Links, de SP en de Internationale Socialisten moet een onmiskenbaar krachtige bundeling mogelijk zijn. En als de nieuwe club ook nog met subsidie van het ICCO en NOVIB wordt gehuisvest in een modern kantoorpand in Amsterdam, dan komt dat de herkenbaarheid en transparantie alleen maar ten goede. We zetten Harry van Bommel en René Danen in de adviesraad en maken Hajo Meijer en Gretta Duisenberg covoorzitters. Arjan El Fassed zorgt voor de website en Harry de Winter voor de muziek.

De naam van de nieuwe club? Fanatic Anti Israel League. Afgekort: FAIL.

Advertenties

10 comments

  1. Framing lukt soms al door een enkel woord. Een onbedoeld voorbeeld daarvan zie ik in de tweede alinea, wanneer je spreekt over “het Israëlisch-Palestijnse conflict”. Ten eerste is het, vanuit mijn eigen optiek beschouwd, “het Arabisch-Israëlische conflict” (in die volgorde). In de tweede plaats is Palestina niet de naam van een nationale gemeenschap – men spreekt ook niet van Heilige Landers of Beloofde Landers – maar van een landstreek. Daarom is ook de term “Palestijnen” of “Palestijns” reeds een subtiele maar uiterst doeltreffende vorm van framing gebleken. Wie over Palestijnen spreekt of hoort spreken denkt immers onwillekeurig aan de “ethnische zuivering” die zogenaamd tot hun vlucht uit hun eveneens zogenaamd eeuwenoude vaderland zou hebben geleid. Omdat ik aan die framing niet wil meewerken spreek ik daarom zelf liever over de Palestijnse *beweging*. Daarna kan ik dan uitleggen dat het hierbij gaat om een aantoonbaar antisemitische fanatieke nationalistische organisatie, opgericht ca. 1928, wier leiders en vrome aanhangers de jihad en het martelaarschap zeggen te prefereren boven een normaal leven.

      • Wanneer de supporters van Ajax luidkeels roepen “Joooden, Jooooden”, dan weet ook iedereen wat ze bedoelen. Toch vind ik het niet gepast, al was het alleen maar vanwege de mogelijke verwarring.

        Met het woord “Palestijnen” is het nog een graad erger – bedóeld worden immers organisaties als Fatah, Hamas, PFLP, etc, die al zestig jaar veilig schuilend achter een civiele Arabische bevolking tegen Israël strijden en zich aan die bevolking weinig tot niets gelegen laten. Hier zijn de verwarring en de misleiding dus opzettelijk. Moeten we daaraan meedoen? Natuurlijk niet.

        Wanneer mensen over “Israël” of “Amerika” spreken denken zij daarbij niet aan Jan, Piet of Klaas maar aan de regering van die landen. Daarom spreek ook ik niet van “Palestijnen” (ze interesseren me even weinig als de Fransen, Engelsen of eskimo’s die ik nooit heb ontmoet) maar gebruik ik de term “de Palestijnse beweging”.

        Zo kan ik op eenvoudige wijze duidelijk maken dat Israël – ook al beweert men steeds het tegendeel – wel oorlog voert tegen de organisaties en haar leiders, maar pertinent niet tegen de burgerbevolking.

      • Je punt is duidelijk. Je bent uiteraard vrij in je eigen keuze van woorden om begrippen te beschrijven. Ik respecteer dat. Ik neem aan dat je mijn woordkeuze ook respecteert. Zo niet, dan zul je het er toch mee moeten doen. 😉

  2. Ik citeer Hajo Meijer: “Ik kan het niet vaak genoeg zeggen: aan de massavernietiging van de Joden ging iets vooraf. Dat was de Duitse propaganda; het uitsluiten, het wegjagen, het onmogelijk maken van onderwijs voor Joden. Kortom, de diabolisering en ontmenselijking. Dit zie ik allemaal terug in de Palestijnse gebieden”.

    Inderdaad, dat zie ik (Tj. P. T.) ook, maar dat doen heel veel Palestijnen zélf!
    Wanneer mensen met uitgesproken politiek linkse ideëen, daarop worden gewezen is hun respons meestal dat zulke verschijnselen een reactie zijn op de Israëlische bezetting of zelfs maar de aanwezigheid van een Joodse staat op heilig Islamitisch grondgebied.
    Framing, of de aloude Hollandse zegswijze; ‘wie een hond wil slaan kan altijd wel een stok vinden’ is op Israël helaas pijnlijk van toepassing.
    Laten wij, die zich dit verschijnsel bewust zijn dit beslist niet meer, of wéér, wegkijken!

    Een dergelijke manier van reageren wijs ik volstrekt af! Dat is de wereld op z’n kop zetten.

  3. Een ander Joods geluid is een klassieke misnomer. Die club maakt wel geluiden, maar het zijn geen Joodse geluiden. Een Anti Joods Geluid. Dat is mijn voorstel.
    Dit Anti Joodse geluid is diep tragisch, het geeft namelijk weer wat de aanhoudende haat tegen het Joodse volk bij sommige Joden heeft aangericht. Zij werden haters van hun eigen volk en schreeuwen luider, harder dan anderen (niet.Joden) hoe slecht en afschuwelijk dat volk toch is. Men noemt dit syndroom “het Stockholm syndroom” en het is pathetisch.
    Ik kan er niet boos om worden. Hoe kan men nu boos worden op zieken? Ik klaag de haters in de wereld aan die dit schrikwekkende anti Joodse geluid in wezen hebben voortgebracht.
    Elk geluid van dat anti Joodse geluid zou het schaamrood op de kaken van elke Jodenhater moeten brengen.
    Moge de Heer der wereld zich erbarmen over de zieken van Zijn volk.

    • Omein. Misschien is dit materiaal voor een vervolgartikel. Je visie op de pathologische kant van het geval is interessant. Maar ook lastig en bijzonder confronterend voor de betrokkenen. Dank voor je reactie!

  4. Wie zijn de Palestijnen?

    Om misverstanden rond het Israëlisch/Arabisch conflict te voorkomen is het belangrijk om de woorden ‘Palestijn’ en ‘Palestijns gebied’ (wat dus betwist gebied is) eens onder een objectieve loep te nemen;

    Het idee dat we uit de media krijgen is dat we met de Palestijnen met een volk te doen hebben dat honderden zo niet duizenden jaren in het land Palestina heeft geleefd. We krijgen het idee dat de staat Israël een Palestijns of Arabische volk verdrongen heeft.

    Het kan voor menigeen een schok zijn om te vernemen dat het Palestijnse volk pas bestaat sinds halverwege de 20e eeuw. Niemand zal een Palestijnse koning, keizer, president of wat dan ook kunnen noemen van voor de oprichting van de staat Israël.

    Rond de 2e helft 19e eeuw merkten mensen als Mark Twain, Alphonse de Lamartine, de Britse consul en andere prominenten van die tijd het desolate karakter van het land op. Buiten steden als Jeruzalem kwam je werkelijke geen kop tegen. Volgens Turks Ottomaanse cijfers uit 1882 woonden er toen 141.000 Moslims, zowel van Arabische als niet Arabische komaf. Dit aantal schoot omhoog tot 650.000 Arabieren in 1922. Een toename van de bevolking van 450% in 40 jaar! In 1938 waren het er al meer dan een miljoen: Een toename van 800% in maar 56 jaar! In 1944 zouden er maar liefst 334 mensen per 1000 geboren moeten zijn! Deze toename zou een gevolg zijn van een hoog geboortecijfer. Een exorbitant hoog geboorte cijfer! Globaal 3 maal hoger dan van de Libanesen of Syriërs en 4 maal hoger dan de Egyptenaren.

    Waar zijn dan al die ‘Palestijnen’ vandaan gekomen die de bevolking in zo weinig tijd zo dramatisch hebben doen toenemen?
    Palestijnen zijn niet te onderscheiden van Syriërs, Jordaniërs (ook een uitvinding), Libanesen, Egyptenaren, Irakezen, enz. Welke taal spraken en spreken de Palestijnen? Palestijns? Welke muntsoort hadden ze? Welke nationaliteit stond er bij de meeste ‘Palestijnen’ 60 jaar geleden in hun paspoort?

    Tot aan de oorlog in 1967, noemden de Arabieren die in Israël woonden zich geen eens Palestijn. De naam Palestina komt van de Romeinen die de Joodse temple in Jeruzalem vernietigden. Om de Joden te vernederen, noemden de Romeinen het land Palestina, naar hun aarstvijand, de Filistijnen. In het Britse Palestina waren zelfs beide Joden en Arabieren ‘Palestijnen’.

    Ondanks dat de Arabieren nu 21 soevereine staten bezitten (er is geen enkel volk dat hierbij in de buurt komt) met een landmassa 800 maal groter als Israël is dat blijkbaar nog niet genoeg. Ze zullen en moeten Israël, een van de kleinste landen van de wereld, ook nog hebben.

    Een van de struikelblokken bij de Israëlisch / ‘Palestijnse’ ‘vredesonderhandelingen’ was de Palestijnse claim op Jeruzalem.
    Jeruzalem is meer dan 3000 jaar de heilige stad van de Joden geweest. En nooit van welk Arabischvolk dan ook. Laat staan Islamitisch. Toen Jordanië Jeruzalem bezette (1948-1967) was er geen enkele belangstelling voor dit ‘bedevaartsoord’. En ook niet van onder de Turken daarvoor. Raar dat het nu in eens een van de heiligste plekken van de moslims is…

    In de Joodse Bijbel komt Jeruzalem, dat door Koning David is gesticht, 669 keer voor. In de Koran niet eenmaal! Dat Mohammed de Al Aksa Moskee bezocht zou hebben is een absolute onmogelijkheid die veel Moslims is wijs gemaakt. De Al Aksa is pas 50 jaar na Mohammeds dood gebouwd! Hiermee vervalt deze religieuze claim.

    In het jaar 638 werd Jeruzalem door de Arabieren veroverd en ging het bij het Arabische rijk horen. In 1099 werd het door kruisvaarders veroverd en is het nooit meer in Arabisch bezit geweest.
    Jeruzalem werd van 1517 tot 1917 door de Turken geregeerd. Daarna tot 1947 door de Britten.

    Meer dan 2000 jaar heeft het land dat nu Israël heet bekend gestaan als Judea en Samaria. Om toch te kunnen aantonen dat de ‘Palestijnen’ de rechtmatige bezitters van het land zijn heeft men de geschiedenis ervan moeten herschrijven cq vervalsen. Het woord ‘Palestijn’ is al een geschiedvervalsing op zich. Om zichzelf als ‘inheems’ te kunnen presenteren namen de ‘Palestijnen’ de naam van een 3000 jaar geleden Canitische volk aan: De Filistijnen. Een connectie tussen de Palestijnen en Filistijnen is er niet. Geen enkele. De Romeinen hebben om de Joden te beledigen het land Palestina genoemd naar hun Bijbelse vijand de Filistijnen.

    De Joden hebben de Arabieren niet verdrongen. Tot voorkort zochten Arabieren liever werk in het gehate Israël dan in het geliefde Koeweit, Irak, Syrië, Libanon, Jordanië, enz.

    Op 31 Maart 1977 stond in Trouw een interview met PLO-man Zahir Muhsein. Hij zei er toen het volgende:
    “The Palestinian people does not exist. The creation of a Palestinian state is only a means for continuing our struggle against the state of Israel for our Arab unity. In reality today there is no difference between Jordanians, Palestinians, Syrians and Lebanese. Only for political and tactical reasons do we speak today about the existence of a Palestinian people, since Arab national interests demand that we posit the existence of a distinct “Palestinian people” to oppose Zionism.
    For tactical reasons, Jordan, which is a sovereign state with defined borders, cannot raise claims to Haifa and Jaffa, while as a Palestinian, I can undoubtedly demand Haifa, Jaffa, Beer-Sheva and Jerusalem. However, the moment we reclaim our right to all of Palestine, we will not wait even a minute to unite Palestine and Jordan”. –

    Zelfs de PLO-top heeft er dus blijkbaar nooit een geheim van gemaakt. Is ook wel te zien aan het embleem dat Arafat altijd op zijn uniform draagt, waarbij Israël in haar geheel bedekt is met een Palestijnse vlag. Gaan wij deze fascistische methode om het Joodse volk uit te roeien nog langer ondersteunen?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s