Ranzige reflexen in het terrorismedebat

De fysieke gruwelijkheid van de terroristische aanslag is niet in gewone mensentaal te beschrijven. Ook filmbeelden schieten tekort om de afschuwelijke werkelijkheid van de terreur weer te geven. Het effect van een plotselinge uitbarsting van extreem geweld is immens en absoluut. De gevolgschade is een blijvende gapende wond in het individuele en collectieve geheugen. Terrorisme kent geen gradaties van ellende. De terrorist is de ultieme incarnatie van het kwaad. Beëlzebub in eigen persoon.

Terrorisme kent veel slachtoffers. Voorop staan de directe slachtoffers van de aanslag. Onschuldige mensen wier leven abrupt en meestal op een verschrikkelijke wijze is beëindigd. Dan zijn er degenen die de aanslag hebben overleefd en die zelf de afschuwelijke gevolgen hebben ondergaan. Zij gaan de rest van hun leven gebukt onder lichamelijke, psychische en emotionele kwellingen. Ook het leven van de nabestaanden en vrienden van de slachtoffers is voor altijd getekend in een zwart en grijs palet. De overheersende gemoedsstemming in een land dat te maken heeft met terroristische aanslagen is in het gunstigste gevoel nervositeit en gejaagdheid. Vaak echter kruipen wantrouwen en angst blijvend in het menselijke en sociale systeem. Het leven wordt nooit meer zoals het geweest is vóór de aanslag.

Hoe treurigmakend is het dan ook dat het publieke debat over terroristische aanslagen vaak een verkeerde wending neemt. In plaats van de terroristische aanslag te bezien als een extreem geweldsmisdrijf waarvan de daders – voor zover dat nog kan – en de aanstichters met alle mogelijke middelen moeten worden uitgeschakeld, dan wel opgespoord en berecht, gebeurt er iets anders. De discussie verschuift al gauw naar achtergronden en diepere oorzaken. De eerste fase van verwording van het terrorismedebat is aldus de Verklaring.

De ontzetting over de terreurdaad op zich maakt plaats voor een politiek-correct exposé gericht op context en duiding. De aanslag wordt bezien in het bredere historische, politieke, sociaaleconomische en/of religieuze verband. De terreurdaden zijn een triest gevolg van onderliggende onvrede, die een complex aan oorzaken kan hebben. De verklarende fase haalt de scherpe kantjes van de misdaad er al een beetje af. De aanslag is dan ook niet uitsluitend een individuele ontsporing meer, maar een symptoom van onder de oppervlakte woedende aandoeningen.

De verklaring slaat vervolgens om in Begrip, de tweede fase van de verwording van het terrorismedebat. Deze overgang geschiedt meestal ongemerkt. Voor de commentatoren die dit pad opgaan is het, gezien de onderliggende factoren van onvrede en ervaren onrechtvaardigheden, niet verwonderlijk dat op een gegeven moment terroristische aanslagen worden gepleegd. Het begrijpen waarom mensen tot terreuraanslagen overgaan, komt feitelijk neer op acceptatie van het fenomeen. Terrorisme als geheel begrijpelijk en daarom toelaatbaar maatschappelijk verschijnsel. Einfühlend Verstehen wordt in deze denktrant belangrijker gevonden dan de inzet van Special Forces tegen terroristen.

Met verklaring valt nog te leven. Met begrip ligt het al wat moeilijker. De derde fase in het verwordingsproces is de Oproep tot dialoog. De commentator heeft het terrorisme verklaard, de oorzaken zichtbaar gemaakt en in hun essentie begrepen. De terrorist is in deze perceptie geen terrorist, maar een activist. Een verzetsstrijder tegen onrecht, onrechtvaardigheid en onderdrukking. Het verzet moet dan ook een stem krijgen en worden gehoord. Dat hoort immers bij een democratische geesteshouding. Met politieke tegenstanders overleg je, ga je aan tafel en probeer je in redelijkheid en door uitwisseling van standpunten een oplossing te vinden. De commentator roept op tot een dialoog tussen de in zijn ogen onterecht als terroristisch aangemerkte organisatie enerzijds en de veronderstelde onderdrukker anderzijds. Andere partijen kunnen daar desgewenst bij bemiddelen.

Het kan nog erger dan oproepen tot dialoog. Met de vierde fase van verwording is het point of no return in het terrorismedebat bereikt: de Rolwisseling. Als terroristische aanslagen politieke daden van verzet zijn tegen een onderdrukker en pogingen tot een dialoog geen of beperkt succes hebben, is er wat anders aan de hand. De onderdrukker is de eigenlijke terroristische kracht en de terrorist is niet meer dan het slachtoffer van door de onderdrukker veroorzaakte rampspoed. De slachtoffers van terroristische aanslagen zijn exponenten van de onderdrukkende macht en hebben daarmee het onheil over zichzelf afgeroepen. Ze hebben er als het ware om gevraagd. De ultieme pervertering van de discussie heeft gestalte gekregen.

Het zou wat waard zijn als de deelnemers in het terrorismedebat zich bewust worden van dit verwordingsproces. Het zou wat waard zijn als activisten, opiniemakers en politici deze ranzige reflexen vermijden. Het zou wat waard zijn als ze terroristische aanslagen nemen voor wat ze zijn: capital crimes. Als vooraf beraamde moordpartijen, niets meer en niets minder. Met moordenaars ga je niet aan een overlegtafel zitten. Voor terroristen heb je geen begrip. Met terroristen ga je geen goed gesprek aan. Je bestrijdt ze en schakelt ze uit.

Advertenties

8 comments

  1. Misschien leuk om zulke theorietjes op papier te zetten, maar je kunt ze duidelijk niet staven met ook maar één voorbeeld. Wie onderhandelt met terroristen? Het is mij een raadsel. Waar ik wel begrip voor opbreng, is niet voor de terroristen, maar voor de bevolking in de Kaukasus die even goed geterroriseerd wordt door het Russische bewind aldaar. En die met evenveel afschuw kijkt naar wat nu in Moskou gebeurt.

    • Ik hou wel van theorietjes! Mijn opiniestuk gaat over algemene tendenzen in het publieke debat over terrorisme. Verschijnselen die ik steeds waarneem om welke terroristische aanslag het ook gaat. Door verschuiving van de focus van de terreurdaad naar (uiteindelijk) de rolwisseling gaat de discussie vaak niet meer over de misdaad zelf maar over hele andere zaken.

  2. Het vijfde punt ontbreekt nog:

    Om aan te tonen dat de eerste vier punten absoluut waar zijn en om hen die zo misdadig waren dit ter discussie te stellen, een lesje te leren, worden de grenzen opengezet voor extra veel immigranten met het misdaad profiel zoals door de opponenten omschreven.

  3. Prima verhaal Asher maar zoals trias politica stelt is het vermoedelijk aan dovemansoren gericht.
    In Utrecht is er een organisatie het NDF geheten(ook bekend als CPP) met als leider en oprichter de “heer” Sison afkomstig uit de Filippijnen.
    Sison en Co hebben in de Filippijnen terroristische aanslagen gepleegd, kindsoldaten gebruikt en ook sexueel misbruikt en een stadsgenoot/stadsgenote heeft een (schoon)vader die voor schijnt te komen op de hitlist van Sison. Over de hitlist van Sison (een korte uitvoering) de volgende link http://www.internationalviewpoint.org/spip.php?article409 of http://www.spectrezine.org/global/CPP.htm .
    Zoals je ziet is er een terrorist aanwezig in dit land met bloed aan de handen.
    De verklaring hebben we al gehad. Het werk van Sison wordt bezien in het bredere historische, politieke, sociaaleconomische verband. Sison is namelijk links(een communist) en is op die manier geholpen door zo’n beetje alle linkerpartijen omdat Sison toch echt zou opkomen voor de onderdrukten(pure agitprop). Sison is ook goedgepraat in het verleden door de linkse bewegingen in de tijd van de vietnamoorlog omdat Sison de legerbasis in de Filippijnen wou sluiten omdat die arme Noord Vietnamezen gebombardeerd werden vanuit de Filippijnen. Dat Sison een brute communist was en is die op zijn beurt mensenrechten aan zijn laars lapte zul je nooit horen van vaak linkse figuren die Sison proberen te verklaren.
    Begrip voor de wandaden van Sison moet er wel degelijk zijn bij bijvoorbeeld de PVDA daar die partij ten tijde van Jan Pronk smakken geld gegeven heeft aan allerlei aan Sison verbonden radicale clubjes in de Filippijnen(als ontwikkelingshulp).
    De politiek in dit land riep op tot een dialoog tussen de in zijn ogen onterecht als terroristisch aangemerkte organisatie van Sison enerzijds en de veronderstelde onderdrukker(de visie van Anja Meulenbelt(SP) en bijvoorbeeld ene Marijke Vos(Groenlinks) en mevr. Strik(Groenlinks)) anderzijds.
    De onderdrukker is in dit geval uiteraard de regering van de Filippijnen omdat er zoveel linkse doden zouden vallen in de Filippijnen. Klinklare nonsens daar het verzet in de Filippijnen zich schuldig maakt aan moorden en ook linkse lieden vermoord die de revolutionairen zien als revisionistisch, zelfs al zijn de revisionisten ook links.
    De Rolwisseling hebben we dus nu ook gehad hoewel een “eervolle” vermelding van de PVDA wel op zijn plaats zou zijn.
    Europarlementslid Emine Bozkurt (PvdA) wil dat de Europese Unie terreurverdachten meer rechten geeft. Verdachten krijgen te weinig informatie voordat ze op een zwarte lijst worden geplaatst en kunnen zich daarom moeilijk verdedigen. Bozkurt wijst onder meer op de Filipijnse communistenleider Jose Maria Sison, die na jaren in Nederland gewoond te hebben werd gearresteerd(en snel vrijgelaten) en op de terreurlijst werd geplaatst. zie http://www.elsevier.nl/web/Nieuws/Europese-Unie/253381/PvdA-wil-terreurverdachten-meer-rechten-verlenen.htm .
    Ik heb de PVDA al diverse keren gemaild, gebeld etc inclusief Emine Bozkurt en ook Cohen en uiteraard geen antwoord van de partij die stelt dat iedereen mee telt(de slachtoffers van Sison uitgezonderd). Bij de PVDA en in feite het gehele linkse blok heeft men inderdaad last van Ranzige reflexen.

  4. Sterke tekst.
    Over de eindeloze wreedheid schreef ik ook in mijn boek. De passage over Beslan:
    “De gijzeling en het vervolgens vermoorden van honderden schoolkinderen in Beslan, gebeurde [ook] op grote afstand van het machtscentrum van wat door de terroristen als de vijand wordt beschouwd. Meegegijzelde ouders smeekten de terroristen om de vrijlating van hun kinderen en verschillende van hen werden daarop getrakteerd op de oneindige wreedheid van Sophies Choice). Op de graven van de vermoorde kinderen worden behalve bloemen en speelgoed vaak flesjes water geplaatst. Gedurende de dagen van de gijzeling was het de kinderen namelijk zelfs niet toegestaan water te drinken… ”
    Altijd wanneer ik herinnerd word aan die flesjes water heb ik moeite mijn tranen te bedwingen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s