Een verkeerde voorzet van links

(eerder verschenen op Liberale Media, 14 januari 2012)

Het plan van SP, PvdA en Groen Links om uit de crisis te komen staat vol versleten linkse recepten. Het biedt weinig prikkels voor inactieven om aan de slag te gaan, ontmoedigt hard werken en zoekt het weer in nieuwe uitkeringen en subsidies.

Linkse partijen kunnen hun maatschappelijke maakbaarheidsreflexen nog steeds niet verloochenen. Dat is de trieste constatering die anno 2012 nog recht overeind staat. De politieke leiders van SP, PvdA en Groen Links schrijven een artikel waarin ze voorstellen doen om de crisis op te lossen. Dat Andere Nederland zal er immers hoe dan ook moeten komen, als het aan hen ligt. Als liberaal kan je dan ook nu weer verbaasd te zijn dat er zo weinig is geleerd van de vergissingen uit het verleden. Want waar kiezen Job, Emile en Jolanda voor?

Zij kiezen voor hun traditionele sociaal-economische stokpaardjes: lasten verzwaren van de midden- en hogere inkomensgroepen en nieuwe uitkeringen en subsidies voor de kwetsbaren in de samenleving. Ook de woningbouw die in het slop zit moet daar uit worden gehaald door een nieuwe verplichting om nog energiezuiniger te bouwen. Een overbodige en kostbare maatregel. Omdat Nederland al jarenlang tot de Europese koplopers van energiebewust bouwen en wonen behoort. Kort gezegd: straffen van de mensen die het geld verdienen, inactiviteit belonen en extra kosten maken in de bouw.

Inhoudelijk kan je grote vraagtekens zetten bij de effectiviteit van deze plannenmakerij. Het linkse blok – als je tenminste van een blok durft te spreken – gaat er blijkbaar van uit dat arbeid extra moet worden belast. Althans arbeid die een inkomen oplevert dat zich boven het modale niveau bevindt. Dan heb je het dus al gauw over de helft van de werkende bevolking. Er deugt blijkbaar iets niet als je een middeninkomen of hoger hebt en in het hoogste belastingtarief zit. Dan moet je maar een groter deel van je inkomen inleveren. Dat is een contraproductieve boodschap die wordt afgegeven.

Verhogen van het toptarief vormt juist een effectieve rem op harder werken. Het vooruitzicht dat je nog meer belasting moet gaan betalen als je harder werkt en daardoor meer gaat verdienen, is niet aanlokkelijk. En harder werken moet in een economische teruggang juist gestimuleerd worden. Door belastingverlaging bijvoorbeeld, waardoor de koopkracht van grote groepen mensen wordt vergroot. SP, PvdA en Groen Links willen precies het tegenovergestelde. Het geld dat ze hiermee denken binnen te halen wordt gebruikt voor de introductie van een deeltijd-WW. Een nieuwe uitkering erbij. Een uitkering die de deelname aan het arbeidsproces zeker niet zal vergroten en inactiviteit aantrekkelijk maakt.

De aangeprezen loonkostensubsidies zijn een herleving van de Melkertbanen. Goedkope arbeidskrachten voor werkgevers bij de overheid en in het bedrijfsleven die best mensen willen aannemen, maar in moeilijke economische omstandigheden daar niet toe in staat zijn. Het doel is bijzonder prijzenswaardig. Het klinkt ook heel nobel om de loonkosten voor werkgevers met subsidies te verlagen. Maar het vormt een wankele basis. Dit soort maatregelen die uit de publieke middelen worden betaald heeft immers de hardnekkige eigenschap erg duur te zijn en steeds duurder te worden.

Loonkostensubsidies kunnen daarom niet langdurig worden verstrekt. Dat is in de praktijk gebleken. Ze zijn dus van tijdelijke aard. Dat was ook met de Melkertbanen het geval. Geen stabiel vooruitzicht voor de werkgever dus. Als je echt de laagste inkomensgroepen blijvend aan het werk wil krijgen, zal het minimumloon moeten worden verlaagd. Een kleine verlaging kan al voldoende zijn voor ondernemers om arbeidskrachten aan te nemen. Dat geeft pas een echte economische boost. De injectie die Nederland nodig heeft om uit de crisis te geraken. Maar op verlaging van het minimumloon ligt een onwrikbaar links taboe.

Roemer, Cohen en Sap zijn dus niet creatief geweest. Zij hebben oude, ondeugdelijke en dure recepten uit de kast getrokken en prijzen die aan als de ultieme oplossing voor de crisis. Dat mooie Nederland voor iedereen dat er volgens SP, PvdA en Groen Links moet komen, komt er op deze manier niet. Geef mensen de ruimte in plaats van hun lasten te verhogen, inactiviteit te bevorderen en dure uitkeringen en subsidies in de economie te pompen. Dat levert geen gedekte tafel en goed voorziene maaltijd op. Dan maak je er een potje van. Ook als je roept dat het slim en solidair is. Met alliteratie alleen red je het namelijk niet.

Advertenties

One comment

  1. Wat je vergeet te vermelden is dat Melkertbanen zelden of nooit een opstap bleken naar een goede baan met dito salaris. Het zal met een verlaagd minimum loon niet veel anders zijn. En hebben we voor het inruilen van verworvenheden van de werknemer voor privileges voor de werkgever nu echt de PVDA nodig?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s