The White Man’s Burden

Gepubliceerd op 12 mei 2014 op joostniemoller.nl

De laatste tijd wordt mij verweten dat ik een blanke man ben. Dat gegeven heb ik me al die jaren nooit zo gerealiseerd. Huidskleur heb ik nooit interessant gevonden. Ieder mens is voor mij uniek. Maar dat schijn ik dus helemaal verkeerd te zien.

Ik word herhaaldelijk op mijn blankheid gewezen door mensen die zichzelf antiracist noemen. Die zeggen namelijk dat ik blank ben en dus bevoorrecht. Want ik woon in het rijke Westen. Dat maakt alles wat ik zeg verdacht.

Ik ben ook een man. En dat maakt mij nog eens extra verdacht. Ik ben als blanke, westerse man immers een onderdrukker. Van zwarten en natuurlijk in het algemeen van vrouwen. Of ik dat nu ontken of niet doet totaal niet ter zake. Het is zoals het is.

Het feit dat ik een blanke man ben, is al voldoende voor het onverbiddelijke oordeel van de antiracist. Behalve onderdrukker ben ik ook een fascist. Want door mijn bestaan alleen al steun ik en legitimeer ik uitbuiting en onderdrukking van niet-blanken. En – laten we dat vooral niet vergeten – van vrouwen.

Omdat ik een racistische en fascistische, vrouwvijandige onderdrukker ben, ben ik natuurlijk automatisch ook een islamofoob. Want dat predikaat krijg je er gratis bij van de antiracist. Het is tenslotte een package deal.

Een blanke man te zijn opent een wereld van onderdrukking. Een wereld van racisme, fascisme, vrouwenhaat en islamofobie. En daarmee heb ik dus al helemaal geen recht van spreken meer. In welke discussie dan ook.

Ik moet mijn kop houden. En eigenlijk heb ik ook geen bestaansrecht. Want ik ben volgens de antiracist vanzelfsprekend een rabiate zionist. En zionisten zijn voorstander van genocide op Palestijnen. En ze veroorzaken trouwens alle ellende in de wereld.

Ik heet u welkom in het morbide universum van de zelfverklaarde antiracist. Die geen individuen in allerlei kleuren, karakters, temperamenten en schakeringen ziet, maar alleen zwarte onderdrukten en blanke onderdrukkers.

Eén ding weet ik inmiddels zeker. Een discussie met een antiracist is zinloos. Een gesprek met een antiracist is onmogelijk. De antiracist is doof en blind. Zijn wereld is de mijne niet. Dat hou ik mijzelf vanaf nu maar voor als ik er weer een tegenkom.

Ik zwijg, zucht en loop voortaan door. En kijk niet om. De antiracist mag de last van mijn blankheid dragen. Hij bekijkt het verder maar.

Advertenties

4 comments

  1. Mooi stuk over hoe je het zand op je hoofd lekker laat liggen (lees: hoofd in het zand steekt) en doorgaat waar je altijd mee doorgaat, namelijk het veroordelen van andere mensen en hun mening. Toch raar dat ik, als roomblanke westerse man, nooit aangesproken of zelfs gezien word als racist, onderdrukker, fascist, zionist, islamofoob of wat je er nog meer allemaal bijhaalt. Ik word gewoon gezien als persoon, iemand met een mening.

    In plaats van wijzen naar anderen zou je eens naar jezelf kunnen kijken. Als iedereen zegt dat je het fout doet, kan het best zijn dat je het fout doet.. En dan bedoel ik niet wát je zegt, maar hoe je het zegt. Dat maakt het verschil (maar ik ben maar gewoon iemand met een mening en die mag je gewoon naast je neerleggen)

    • Wel grappig dat er meteen zo een respons op zo een schrijven komt.

      Beste niemand tot last zijnde Dopopig,heb je het dan echt niet door dat het stukje ook wel een beetje over figuren zoals jou gaat?

  2. 😀 Ik weet niet of jij kinderen hebt, Pipo, maar als dat zo is hoop ik niet dat het schaap vandaag of morgen thuiskomt met de opdracht ‘zijn blanke privilege’ te checken.
    Als jij dat niet als puur racisme herkent weet ik wel hoe laat het is met jou..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s